Ποιος (πρέπει να) φοβάται;

Posted: December 6, 2008 in Γενικότερα...

ΓΡΑΦΕΙ Ο Βασίλης Αθάνατος
“Υπάρχει ένα μούδιασμα στην πόλη, όπως φαντάζομαι και στην υπόλοιπη χώρα και τον κόσμο. Μούδιασμα πραγματικό, στην τσέπη, όχι στην… καρδιά ή στην ψυχή. Βλέπεις κόσμο να βολτάρει στους πεζοδρόμους, όμως οι τολμηροί που κάνουν το… μεγάλο βήμα και μπαίνουν στα καταστήματα είναι λιγοστοί. Αν καθημερινές γυρίσεις στα «νυχτομάγαζα» της Λάρισας (που είναι γνωστή στο πανελλήνιο για τη διασκέδασή της), διαπιστώνεις ότι είναι λίγα αυτά που δουλεύουν. Τα περισσότερα ίσα που τη βγάζουν – αν τη βγάζουν – με μία ή δύο παρέες. Και οι παρέες, όπου και αν βρίσκονται, στη δουλειά, στην πλατεία ή στο μπαρ, συζητούν χαμηλοφώνως. Εδώ, το κακό δεν ξορκίζεται με ουρλιαχτά και θορύβους αλλά με… ψιθύρους.

«Τα έμαθες; Ο «Χ» επιχειρηματίας, πρώτο όνομα στη Λάρισα, απέλυσε 20 άτομα την τελευταία εβδομάδα», λέει ο ένας

«Γιατί για τον «Ψ» που έχει χρήμα με ουρά, δεν άκουσες που έδιωξε κι αυτός άλλους 10 γιατί λέει ότι δεν βγαίνει;», συμπληρώνει ο άλλος.

Τα κεφάλια κουνιούνται με νόημα, τα βλέμματα συναντιούνται και αμέσως στρέφονται αλλού, ίσως γιατί κανένας δεν θέλει να δει στα μάτια του διπλανού του, τον δικό του πανικό, τη δική του απελπισία.

Η συζήτηση σύντομα αλλάζει. Άλλωστε δεν προσφέρει κάτι καινούργιο, όλοι έχουν και από ένα παράδειγμα να αναφέρουν, για μια επιχείρηση που δεν πάει καλά, για έναν συγγενή, φίλο ή γνωστό που απολύθηκε ή αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της απόλυσης.

Δυστυχώς, το μούδιασμα είναι πραγματικό και… υλικό. Το νιώθω και ’γω, την ώρα που γράφω τούτο εδώ το κείμενο, όπως είμαι σίγουρος το νιώθετε και σεις, τούτη εδώ την ώρα που το διαβάζετε. Δεν το νιώθουν μόνο οι «έχοντες και κατέχοντες», όμως πόσοι στους 100 είναι τέτοιοι; Πόσοι είναι αυτοί που δεν έχουν την παραμικρή εξάρτηση από τις τράπεζες, που είναι πραγματικά ελεύθεροι;

Κάτι τέτοιες ώρες ειλικρινά δυσανασχετώ. Με τον εαυτό μου κυρίως. Που κάθομαι ακόμα εδώ μουδιασμένος και γράφω και δεν βγήκα στους δρόμους να διαμαρτυρηθώ. Να φωνάξω, να βρίσω, να κατηγορήσω, να ανατρέψω, να ξεσπαθώσω, να επιτεθώ σε όλους αυτούς που κλέβουν τα όνειρά μου και την ελευθερία μου.

Το νου σας όμως διαχειριστές της δυστυχίας μου. Η παραπάνω ομολογία μου δεν αποτελεί και… αδυναμία μου. Θυμηθείτε ότι η ανθρώπινη απελπισία γέννησε τις μεγαλύτερες ανατροπές στην Ιστορία. Μου το είπανε κι αυτό… ψιθυριστά, πολλοί συμπολίτες μου τις τελευταίες ημέρες. Είστε έτοιμοι να παίξουμε το παιχνίδι; Προσέξτε γιατί δεν θα ξεκινήσετε όπως νομίζετε από πλεονεκτική θέση. Ο χαμένος την ήττα δεν την φοβάται. Εσείς; ”

To άρθρο είναι του φίλου μου, Βασίλη Αθάνατου και θα δημοσιευτεί αύριο στον Κήρυκα Λάρισας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s